باران می بارد
قطره ها می کنند هر لحظه ی درک
تصادف با بام
من نمی دانم هنوز
پس از یک قرن حس
تفکر در شهر ها ی ثانیه
که این صدا
صدا ی نعره ی قطرات بیچاره
از ترس سقوط
یا که گریه ها ی ممتد بامست
چون هوا ابریست و ابر ها ی جدایی
باز داشته اند او را
از دیدن رخ زیبای معشوقش
اسمانی که خورشید را داشت

چتر ها رفته اند استقبال
باران می بوسد ان ها را
چتر ها ی سیاه سر قبری
هدیه ها شان
که دو جفت چشم همجنسه بارانست
از زیر چادر هاشان
به او هدیه می کنند

باران می بارد
زمین سخت
چون قطراتی
پس از یک عمر تنهایی
درکنار کنا یه ی چکمه ها ی مردم شهر
قطره ها او را لمس می کنند
ذوق زده می شود
از ذوق. گل الود.
ان قدر که احمق می شود

جا ی همان چکمه ها ی طعنه زن را
را در درون خود
یاد گاری می نگارد

باران می بارد
اشک می بارد
اشک تا باران می بیند
که از فرط خوشی می خواند اواز ها را
چون که ابری
منشائی
مقصدی دارد او
خود را که اندود اندوه می بیند
حسرت اندود می شود
او نیز می بارد
اما نه به در یایی
یا زمینی پر مناعت
از چشمی کوچکی
به روی دامنی ضخیم
به دامن ها هم حسودی می کند
که هزاران سر را می گذارند در خود
و هزاران اشک
اما اشک هیچ وقت ندارد هیچ در خود
اشک بود
اشکی که گریه نمی توانست کند
با تمام اشک بودن
اشک در معنی درد
در مکتب درک
نمی بارید
سقوط می کرد

دیر زمانیست که در علم انسان ها
می کنم مقایسه دل را
با اشک ها
اشک هایی بی چاره
که چرا شبیه بارانند اما باران نیستند
و ادمانی که چرا شبیهه ادمند
ولی ادم نیستند

باران می بارد
رویا های من نیز هم وزن اهنگ او
می بارد روی بام ها ی دل
تا که چند ساعتی خیس بماند

باران دیرگاهیست می بارد
لیکن از ازدیاید باران نجاست اندیشه
چشم ها او را نمی بینند
چشم ها را گل گرفته